Yeni bir başlangıca doğru yol alacağım bu günlerde, beynim bir hayli karışık.. Kolay değil, 29 yıllık bir hizmeti tamamlayıp, emekli ordusuna katılacağım artık. İçim bir tuhaf, sevinç ve üzüntü karmaşası içindeyim.. Duygularım tarifsiz, belki bu karmaşa içinde kelimelerle ifade edebilmek gerçekten zor. 29 yıl, her gün sabah 07:00 – 07:30’da kalkıp, yağmurda, karda veya sıcakta okula gitmek.. Tüm resmi bayramlarda görev almak, okul bahçesinde, koridorlarda çocuk gürültüsünü, kuş cıvıltısı gibi hissedebilmek…Karne dağıtımlarında bazen sevinçlere, bazen gözyaşlarına ortak olmak… Öğrencileri hep evlatlarımız gibi görmek, her türlü sorunlarına ilaç olabilmek… Bazen bir köyde, bazen bir ilçede, bazen de bir kentte öğretmenlik yapmak… Tüm bunlar artık gelecek yaşamımda olmayacak unsurlar… Belki çocuğumun veli toplantısına katıldığımda, içim titreyecek, görev yaptığım zamanları anımsayacağım… Belki sabah yürüyüşüne çıktığımda, bir okulun önünden geçerken, sıraya girmiş öğrencileri görüp gülümseyeceğim… Birkaç gün sonra emekli olacağım… Uzun zamandır düşüncelerdeydim, ama artık hazırım… Boşluk olmayacak, boşluğa düşmeyeceğim… Birkaç yıl önce bir film izlemiştim, Şener ŞEN başrolde oynuyordu. Gönül Yarası diye bir film. Emekli bir öğretmenin, emeklilikten sonraki yaşamı, kendisi, çocukları ile yüzleşmesini konu alan bir filmdi. Oradaki bir diyalogu asla unutmadım. Kızı ile konuşuyordu. - Ama baba, ben o buz gibi köy lojmanında idrar yollarımdan rahatsız olmuş, kıvranan küçücük bir çocuktum. Ama sen okuldan bir gün izin alıp da beni doktora götüremedin.. Senin yaşamında izin almak, rapor almak yoktu.. Sen tüm zamanını, ilgini ve sevgini okula, öğrencilerine harcıyordun. Akşam eve geldiğinde bize bir şey kalmıyordu.. Annem seni bu yüzden terk etmişti biliyor musun? Senden ilgi göremediği için, evde varlığını göremediğin için.. Ama senin için bunların hiç önemi yoktu, bizler yoktuk hayatında…. O diyalog belki de, benim dönüm noktam olmuştu.. Doğruydu... Ben de ona benzer bir çok olay yaşamıştım.. Okul, öğrenciler, mesai arkadaşlarım, veliler benim için çok çok önemliydi.. Tüm zamanımı onlara ayırıyordum gerçekten, bu nedenle aile içi bir çok sorunlar yaşıyordum. Sürekli eleştiriyordu beni, ben anlamıyordum onu.. Bu nedenle o filmi çok severim, bana bir çok şeyi yeniden düşünmeme yol açtığı için, bir çok şeyi anlamamı sağladığı için.. Şimdi emeklilik denilince, gülümsüyorum.. Aileme daha çok zaman ayırabileceğim için sevinçliyim… Çocuklarım gelişme çağında, birisi ergenlik döneminde, onların yanında olmalıyım… Sevgili dostlar, birkaç gün sonra görevim bitecek… Sizlerden de ayrı kalacağım uzun bir süre… Sanal aleme de uzun bir süre veda edeceğim… Yeni yaşamıma ayak uydurabilmem için bazı alışkanlıklarımdan vazgeçmem lazım… Hepinizi çok özleyeceğim dostlarım… Hoşça kalın…